Huilbaby

“Een huilbaby, iedere baby huilt toch? Ach joh, huilen is goed voor de longetjes”. Dat is denk ik wel het meest gehoorde antwoord op mijn verhaal, dat mijn jongste een huilbaby is/was.

Wat is eigenlijk de definitie van een huilbaby? Een huilbaby is een baby die 3 weken lang, minimaal 3 dagen per week, minimaal 3 uur per dag huilt. Een ouder van een huilbaby zou zeggen, maar dat is toch helemaal niet veel?

Laten we beginnen met het huilgedrag van een baby. Iedere baby huilt, maar vergeet  niet, dat huilen en kreunen de enige manieren zijn om kenbaar te maken, dat er wat is. Een tevreden baby zal niet huilen. Honger, pijn, ongemak, vieze luier, moe, stress, onveilig gevoel, het kunnen oorzaken zijn, om te gaan huilen. En als ouder is het toch maar lastig uit te vinden wat er nou is. Want je kindje is gevoed, heeft een schone broek, maar waarom blijft het nou huilen?

Een huilbaby is heftig, zwaar, je voelt je machteloos, soms zelf een gevoel van falen, want alles wat je hebt gedaan, het huilen stopt niet.  Wat is er toch?

Ik ben ervaringsdeskundige. Mijn zwangerschap was heftig, was ziek, er was een ingrijpende gebeurtenis in de laatste trimester. Dit kindje was het zonnetje aan het eind van deze ellende, iets positiefs om naar uit te kijken. De bevalling was zwaar en intens, Bryan bleek een sterrenkijker, waardoor ik 2 uur lang persweeën heb gehad, voordat hij met de vacuümpomp werd gehaald door de gynaecoloog.

De 3 eerste dagen van Bryan was één grote  blauwe wolk, het ging zo veel fijner dan bij de eerste. De borstvoeding verliep perfect, ik was mobiel, de nachten verliepen redelijk. “Dit is genieten” zei ik tegen mijn schoonmoeder 3 dagen later. En een dag later brak de hel los. Bryan begon te krijsen, krijsen door merg en been. Eten, douchen, toilet, het was geen optie, dit jongetje krijste uren achter elkaar, soms wel 6 uur achter elkaar, kreeg geen hap door mijn keel. Ons gezin gleed een gat van machteloosheid in. We sliepen maar 4 uur per dag, alleen maar met Bryan bezig. Hadden geen tijd voor de geboortekaartjes, het huishouden, laat staan uitrusten en op krachten komen. En dan nog ons lieve peutertje, ons schatje, hij deed het zo goed, instinctief ging naar de achtergrond, ik kan wel janken, nu ik dit weer schrijf.

Na een paar dagen belde de kraamverzorgster de verloskundige, dat Bryan toch wel veel huilde in vergelijking met andere baby’s. Stop die kleine maar lekker in de draagdoek was het antwoord. Op zich een fijn advies, en dat deed ik al, maar nog steeds krijste Bryan door merg en been. 10 dagen na de bevalling, de kraamverzorgster was al weg, kreeg ik er ook nog een borstontsteking bij. Daar ging het laatste beetje energie…. En het huilen…… dat ging maar door….

Alsof het nog niet ellendiger kon, kreeg ik er nog zwangerschapseczeem bij. De slapeloze nachten, het krijsen, de jeuk van de eczeem, wij gingen in de overleefstand. En niet te vergeten dat we ook nog een peuter hadden rondlopen. Gelukkig hebben opa’s en oma’s peuterlief heel fijn opgevangen, maar ook voelt het alsof ik faalde als moeder, want ik kon niet eens voor mijn beide kinderen zorgen.

De maandagochtend belde mijn man de verloskundige: “HELP ONS” De verloskundige wist het ook niet meer en toen zijn we naar de huisarts gegaan. Voor de eczeem kreeg ik een zalf, en voor Bryan kregen we het advies om naar de huilpoli te gaan. Dan konden we hem daar achterlaten en zelf even bij tanken….. Hem daar achterlaten??? Echt niet!! Maar het was het één of het ander en toen gingen we maar weer naar huis. Teleurgesteld en radeloos, want wat nu?? Mijn schoonzusje stelde voor om met Bryan naar de osteopaat te gaan. Ik heb een afspraak gemaakt. We konden vrijdag terecht. De osteopaat heeft wonderen verricht. Na de eerste behandeling sliep Bryan 3 uur in de kinderwagen. Slapen deed hij overdag hooguit 20 minuutjes. Ik ben uiteraard wel iedere keer kan checken of hij het nog deed. Het huilen nam wel af, maar Bryan voldeed nog steeds aan de definitie huilbaby.

Door al deze ellende ben ik Bryan wel blijven dragen. Huilen deed hij toch wel, hij had te eten gehad, schone luier, loszittende kleding aan, dus de directe oorzaak kon ik niet weghalen. Heb echt van alles geprobeerd, van wol-zijde strikmutsjes (die helpen echt!! ), babymassage (heel fijn), samen slapen (dan kreeg ik tenminste nog wat slaap, slaap wel veilig) en nog wel 10.000 andere dingen. En daarom dacht ik, huilen doet hij toch wel, maar dan zit hij ieder geval op het beste en veiligste plekje en kan ik zachtjes voor hem zingen en laten weten dat ik er voor hem ben. Het dragen maakte hem wel rustiger.

Inmiddels zijn we 3,5 jaar verder, het huilen nam zeker verder af, maar Bryan blijft een onrustig mannetje, die snel overprikkeld is. Hij komt nog geregeld een knuffel opeisen, als hij zich onzeker of niet prettig voelt. Of er een connectie is, ik weet het niet, ik zou het wel denken.

Heb jij een huilbaby? Draag je kindje! De oorzaak van het huilen is misschien nog niet uitgezocht, maar dragen kan altijd. Dragen (huid-op-huid)  maakt kindjes rustiger, ze voelen de veiligheid, de geborgenheid van de ouder en dat verzacht de pijn en ongemak, die ze al hebben. Dragen zorgt voor prikkelreductie, verminderd refluxklachten, de oxytocine zorgt voor een fijn gevoel en er zijn zoveel meer voordelen te noemen. Daarnaast heb jij je handen vrij voor licht huishoudelijke klusjes, je kindjes, of gewoon even rust voor je lijf. Bedenk dat een kindje uren in je armen ronddragen belastender is voor je schouders, rug en wellicht de wond van je keizersnede.

Zoek steun! Vraag je omgeving om het een uurtje over te nemen, zodat je even kan slapen. Slaapgebrek doet gekke dingen met je. En het is makkelijk gezegd, want ook hier wilde niet veel mensen oppassen op Bryan, juist omdat hij zoveel huilde. Heel pijnlijk, want dat even eigen tijd, of dat uurtje rust is zo fijn om weer even tegen aan te kunnen.

Ik zeg heel eerlijk, na 3,5 jaar heb ik het er nog moeilijk mee. De tranen schieten nog geregeld in mijn ogen als ik praat over die tijd. Schuldgevoel naar Nathan, want het voelde echt alsof ik hem in de steek liet, de onzekere tijd, de steun die ontbrak, de zorgverleners die het lieten afweten, het was echt K.U.T. met dikke hoofdletters.

Wil je een luisterend oor, stuur mij gerust een mailtje. huilbaby, overstrekker, steun

 

 

 

1 Reactie
  • Tineke Kolkman
    Geplaatst op 10:00h, 06 augustus Beantwoorden

    Wat een verhaal Marijke, het is zeker niet altijd de roze of blauwe wolk.
    Ik neem dit ook altijd mee in de gezinnen waar ik werk, en zo ook de Osteopaat die kunnen vaak helpen.
    En ook ik spreek uit ervaring dat huilen van een baby heel veel impact heeft op jezelf en je gezin.
    Dit is ook de reden dat ik begonnen ben als draagconsulente en al verschillende jonge gezinnen heb mogen helpen.

Geef een reactie